با دفِ انگیزه آهنگی بزن شعرِ شادی بر دلِ تنگی بزن غصه رابیرون بریز ازحنجره فرقِ غم را بر سرِ سنگی بزن علی قیصری

خیابان را غبارِ غم گرفته فضایِ کوچه را ماتم گرفته سپاهی از دیارِ نسل وحشت وطن را از تبارِ جم گرفته علی قیصری

به یادِ خاطرات رفته بر باد ونک را پرسه زد تا میرداماد اگرچه پیش تر ها در ولنجک جفاهادیده بوداز گشتِ ارشاد علی قیصری

دمادم چک چکِ باران یک ریز به روی شعر زردم میخورد لیز هنرمندانه اشکم می نویسد به عشق دختری با نام پاییز علی قیصری

گدایی کدخدایِ شهرمان شد به شدّت بیخیال از قهرمان شد هلاهل را به خوردِ ایده ها داد که کم کم زندگانی زهرمان شد علی قیصری

هرچند که رخسار تو در دید نباشددر تابش بیوقفهیِ آتشکدهتردید نباشددر منظره یِ پُر شررِ شعله یِ رویت رازی ست که درچهرهیِ خورشید نباشدتا دشمن اندیشه فروشندهیِ یأساستاز زنده بهگورانِ فلاکت زده امیدنباشدخونریز ترین نسلِ بشر ناشرِ دینند اسلافِ عرب قابلِ تمجید نباشددر مدرسه یِ علم و خِرَد تابع عقلیم در مذهب...

به یادِ آذر و مهرِ طلا ریز شدم از واژه هایِ غصه لبریز نمی شد باورم در تیر و مرداد که شهریور شوم دلتنگِ پاییز علی قیصری

به عشق روی تو پروانه پر زد هزاران خانه را آهسته در زد ولی در کوچه های نا امیدی دودستی بارها بر فرق سر زد علی قیصری

عزیزم زندگانی زهرمان شد هلاهل در جوانی بهرمان شد به جایِاشک شادیخون بگرییم که غم رندانه شیخِ شهرمان شد علی قیصری

شرابِ کهنه را کم کم بنوشم پیاپی نه ولی نم نم بنوشم پس از پیروزیِ شادی نباید که از جام هلالی غم بنوشم علی قیصری

دلی نازک تر از پروانه داری هزاران شاعر دیوانه داری نمی دانم که ای عطرِ شبانه کجایِ شهر شعرم خانه داری علی قیصری

شکوه و شوکتِ ایل و تبارم ُشقایق گونه یِ دور از دیارم هنوز از بیقراری میکند فاش نبودت را دو چشم اشکبارم علی قیصری

در هفته یِ آغازِ گلِ لبخندت دل می بری از نازِ گلِ لبخندت رخ را بگشا دخترِ ایلم که کم است آگاهی ام از راز گل لبخندت علی قیصری

با نغمه یِ ساز و غوغایِ سرود درسایهیِ بید و با گفت وشنود بیدغدغهدرهوایِدمکردههنوز با نازِ خیالت بنشینم لب رود علی قیصری

ظهورِ پهلوی تاریخِ گُل بود سرود و نغمه یِ ساز و دهل بود ولی در دوره یِ تیمورِ خونریز وطن در قبضه ی نسل مغول بود علی قیصری

هنوز ای سوگلِ مشهورِ شیراز تویی در شعر حافظ حورِ شیراز لبت را دیدم و آمد به یادم شرابِ کهنه یِ انگورِ شیراز علی قیصری

جهان را پادشاهی خوش قدم بود علیهِ زور و زنجیرِ ستم بود منم سربازی از دورانِ کوروش که روزی جایگاهم ارگِ بم بود علی قیصری

گرچه بیجرمم ولیدرخانه محبوسم هنوز از وجودِ پنجره بی زار و مأیوسم هنوزانس و الفت از دیارِ شادمانی پر کشیدلاجرم با ماتم و دل شوره مأنوسم هنوزروشنایی را به دستورِ شبح گردن زدندبی نصیب از دیدنِ رخسارِ فانوسم هنوزباغِ فروردین چشمانت که می آید به یادحس کنم درعمق جنگلهای چالوسم هنوزاز همان روزی که حاکم شد ...

زغن ها را شریکِ زاغ دیدم گلِ خونین دلی در باغ دیدم سیه پوشیدم از مرگِ سیاوش چو بر قلب شقایق داغ دیدم علی قیصری

حریرِ نازکِ سبزی تنت بود شقایق شاهدِ گل دادنت بود شکوفا میشدی درباغ شعرم دلیلم غنچه یِ پیراهنت بود علی قیصری