ندارم از فراقت بالِ پرواز که سویت پربگیرم ای گلِ ناز مگر در یادمانِ روزِ سعدی ملاقاتت کنم در شهرِ شیراز علی قیصری

دلارامم دلی بی کینه دارد رخی تابان تر از آیینه دارد دلارامم به سانِ نو عروسان زر و زیور به روی سینه دارد علی قیصری

بارها گفتم فراموشت کنم اما نشدزندگی در ترکِ آغوشت کنم اما نشدبخت خود را در وصالت آزمودم تا مگریک دوروزی تکیه بر دوشت کنم اما نشدگفتم ازشعرم بسازم کوزه های پرشرابدر غزلها مست و مدهوشت کنم اما نشدمادرم را شب فرستادم تو را راضی کندتا که فردا حلقه در گوشت کنم اما نشدگفتم ازصحرا بیایی حورِ آویشن به دستسی...

چراغِ شعله خیزِ بی غروبم خلیـجِ بی کـرانِ نقره کوبم قسم بـر چشم نازِ نیلگونت تویی تنها دلیلِ حـالِ خوبم علی قیصری

ببیند تاری از موهای زن را نمی بیند ولی درد وطن را بداندیش مُسلَّح در خیابان دوباره مستقر بنمود ون را علی قیصری

گرچه با تنهاییم سر کرده ام گفتگو با خود مکرر کرده ام دل پریشانم که با پیک و پیام دخترِ خان را مکدّر کرده ام علی قیصری

سکوتِ بی خبر از حال خویشم نه آنتن میدهد گوشی نه دیشم به دور از این همه آشفته حالی عسلبانو چه میخندد به ریشم علی قیصری

نگارِ بهتر از جانم دوباره بیاویزد به احساسم ستاره کنارِ دلگشایِخواجه حافظ به شیرازم کشاند با اشاره علی قیصری

یقین دارم که شیخِ لاابالی کماکان باشد از اندیشه خالی نمیداند سرابی دلفریب است بهشتِ حس برانگیزِ خیالی علی قیصری

بنازم دامنِ پُرچین تان را بنازم زلف عطرآگین تان را نسیم آورده از باغ بهاران هوای صبح فروردین تان را علی قیصری

اگرچه دورم از پَرچین چشمت خمارم می کند مُرفین چشمت بهشت مردم مشرق زمین است مسیرِ باغِ فروردین چشمت علی قیصری

هوایِ باغِ عطرآگین بیاید صدای ساز بلدرچین بیاید گلایُل گل دهد پایان اسفند بهار از راه فروردین بیاید علی قیصری

زدی آتش به ذهنِ تار و پودم که گُر گیرد سراپای وجودم بگفتی ناله ام را کس نفهمد ولی در کوچه هاپیچده دودم علی قیصری

زدی با رفتنت آتش به جانم کهغم ریزد غروبِ از آسمانم بسان هیزم از سوزم بسوزد دلِ همسایه از آه و فغانم علی قیصری

چو رویایِ قشنگِ کودکانه چو بارانی که زد بر بام خانه خیالم را به جنگل های گیلان کشاندی نرم و نازک با ترانه علی قیصری

نه بیعت میکنم با شیخِ بدذات نه رأیِ بی هدف دارد مباهات نه قدری قدرتِ تحلیل دارم نه شرکت میکنم در انتخابات علی قیصری

چنان مهرت نشسته در وجودم که آتش می جهد از تار و پودم بلورین پیکر از مهتابِ رویت حضورِ تیره یِ شب را زدودم علی قیصری

مسیرم مسجد وگاهی کِنِشت است گناهم چیدنِ سیب از بهشت است مرا در حال خود بگذار و بگذر که فردایم بهدستِ سرنوشت است علی قیصری

هنوز از اشتیاقِ حسِ نابت بنوشم استکانی از شرابت نشد از برق رخسارت بدوزم نگاهم را به نورِ آفتابت علی قیصری

اگر چه سال ها پیرم گلِ ناز نباشی بی تو میمیرم گلِ ناز دلم را عصرِ تنهایی نکن تنگ که در آدینه دلگیرم گلِ ناز علی قیصری