گلِ خوشبوتر از یاسم کجایی شکــوهِ بـاغ گیـلاسـم کجایی زمان دلربایی حینِ کوچ است غـــزالِ ایل احساسـم کجایی علی قیصری

دو بـالِ بستــه ام را بـاز کردم خـیالـم را پُــر از شیـراز کردم هوایی تر شدم بعـد از پریدن به سوی شهر گل پرواز کـردم علی قیصری

دیگــر نـــدارم تـابِ زهــــرِ کینـه ات رااز بس فشردی بـــر گلـویم دشنه ات را محکم تر از محکم بزن باشد که مرگمخــونابه نــوشاند کــویــر تشنـه ات را وقتی شـدی از کشتنم آسـوده خــاطرخــالی بکـن بغـض در

اگرچه سادگی کردم که خوردم گولِ ترفندتشر و شوری به پا کرده لبِ سرخِ شکر خندت بنازم شعر سعدی را که در وصف تو میگویدنــزاید "مـادرِ گیتی" نگـاری را بــه مــاننـدت نهــادم از غــــم دوری ســرم را روی سجـا

آن که رویِ شانه ها یک بافه گیسو می بَردصدبغل شعر و غزل با چشم و ابرو می بَردهر زمانی عشوه می ریــزد میان کوچه هااز تنش بادِ بهاران عطرِ خوش بو می بَردپشت پَرچین میسپارد روسری را دستِ بادبی خیال از هر

صبحی کـه نظـر بـر رخ نیکوی تـو کردماز عشق لبت سجـده بـه ابروی تـو کردم از عطــر تنت پــر شدم آنگه کــه دمـادمدر کوچه ی عرفان گذر از بوی تـو کردمگل های تر و تازه تری دور و برم ریختتا یادی از آن بافــه

ارگی, از آجـــر بــــم روی ســـرم ریخته,غـم بی شـرم و حیـا دور و بـرم ریخته چک چک نم نم باران به تن پنجــره هاآهِ سردی ست کـه از چشم تـرم ریخته من همان شاخه گلِ جنگل سبزم که تبرآن چنان زد بـه درختـم کـه

چشم نازش, از قشنگی, بی نیازش, کرده, بودهم نشینِ غنـچه هـای نیمه بازش کـرده بود در میان کـوچه ها از مرد و زن دل می ربودپنجه های باغبان از بس که نازش کرده بود مـن همـان آواره ی شهرم کــه بختم را سیاهدر شب ی

ای کــه باشد, بیــن گل هـا امتیازت, بیشتر,می زند آتش بـه جــانم چشم نازت بیشتر وا نکن لب را که از هـر عابـری دل می برددر خیـابـان غنچـه هـای نیمـه بازت بیشتر بر کــویر سینه چاک و تشنه ی تفتیده دلبـرف و ب

تا کمی دل میدهی حالی,, بـه حالی میشومهرچه سرشار از تو گردم باز خالی میشوم گیرم از دلدادگی دستِ خیالـت را به دستمیشوم آسوده حـال از بس خیالی میشوم می کشم از فـرط تنهـایی خودم را در بغـلهـر زمانی روبــرو

باغی, از ممنوعـه داری, سیـب کالی, می دهی؟,اندکی در پای پَرچین حس وحالی میدهی؟ می نشیند پیک احساسم به روی شانه اتقـاصــدک هــای مسافـر را مجـالی میدهی؟ چون کویر تشنه می میرد تنـم از خستگیجان به لب گـردیده ا

من که در شهـرِ غــزل این همه بررسی از مرجع امکان طبق کپی رایت دارمشعـرِ بی پنجـــره ای رو بــه خیـابـان دارم از زمانی کـه پـر از ایـده ی حافظ شده امگاه گاهی گـــذر از کـــوچه ی عـرفان دارم اشک هایی کـه فــرو میچکد از چشم تـرمشک

با جلوه گری در رگ شب نور بریز از ساغر لب باده ی مخمــور بریـز با زمـزمـه در مایه ی ماهــور بزن آهنـگ بنـان را ســرِ سنتـور بـریـز علی بررسی از مرجع قیصری طبق کپی رایت

در شهـر غـزالان چو شدی شاعـر زن هابا شعـر و غـزل دل ببر از پسته دهن ها از بسکه صبا رد شده از کوچه ی بارانقرمز شده رخسار گل از بـوسه زدن ها بگــذار نفـس در نفس ِ یاس پــر از گلتا پــر بکنـد روح تـو را

برگ ریـزان شیونِ شعــر مـلال انگیـز بود برگ بررسی از مرجع ریزان طبق کپی رایت قصـه ی دلشوره ی پاییــز بود از نگـاه آذر و آبان کــه عمــری هـم دلــند کوچـه ی مهــر از وجـود زردهـا لبریز بود کس نگیرد عیبی از رخـت عروس فصلها این هم

تو چه کردی که خدا این همه بررسی از مرجع زیبایت طبق کپی رایت کرد ناز و پـــرورده تــر از ســـروِ دلارایـت کرد جنگ هفتـاد و دو ملـت به یقین نیـز نکرد آتشی را کــه بـه پا سـرخی لب هایت کرد قـد و بالای پر از حُسن تـو ای جلوه ی ناز

از غـــم دوری تــــو آه کشیـــدن تا کیاندکی مهـر و وفا از تـــو ندیدن تا کی باغ گیلاسی و من عاشقِ بی تاب تواممیــوه ی سرخِ لبـت را نچـشیدن تا کی نــرسد پلـک مـــنِ بیــدلِ آشفتـــه بهــمخواب ها دیدن و

مگـر از بغض آهنگی بررسی از مرجع بسازیم طبق کپی رایت نشاطی با دلِ تنگی بررسی از مرجع بسازیم طبق کپی رایت بیا تا پَر دهیم اندیشه ها را جهـان سبزِ یکـرنگی بسازیم علی بررسی از مرجع قیصری طبق کپی رایت

دختــر گیســو طــلا پیــراهنت را باد بردبـــرگ بــــرگ نـازک بـاغ تنـت را باد بـرد کردی از باد صبا در پشت پَرچین اعتمادصدمن از گلغنچه های گلشنت را باد برد روسری را در میان کوچه ها دادی به بادتـا کـه آ

لحظه های پُر تنش از بی قــراری بوده استبی قـراری حاصـل چشم انتظاری بوده است گـرچـه عاشق داده دل را در گــذرگاه وصـالحضرت معشوقه از عاشق فراری بوده است در جهــانِ پُر مــلال از تیــــر ناپیــدای عشققلـ