هـر چند کــه راهِ گـذرم کـوی شما نیستمحـراب دعا جـز خـم ِ ابروی شما نیستچشمم نشود ثانیـه ای خـیره بــه مهتابزیرا کـه درخشنده تـر از روی شما نیستموجی کـه گــریزان شـود از جنبش دریاپیچیده تر ازحلقه ی گی

بزن آهنگ بشکن را که بشکن بشکن است امشبپیاپی آن چـه می ریـزد گلِ پیراهن است امشبکنـــارِ زنبـــقِ وحشی صبــا پیــوسته می رقصدبه نازِ نسترن هایی که پشت خرمن است امشبهنــوز از راه نامــــردی حسادت می کـن

گرچه ازجنس گلی ازخودِ گل نازتری  نیلوبلاگبین صد گونه ی گل از همه طنازتری  نیلوبلاگبه خدایی که مرا ساده گرفتار توکرداز غـم و سیل بـلا خـانه بــراندازتـریآخر ازعشق تو گاهی به خیالم نرسدکه بجویم نفسی هـمدل و همرازتریدرپس پن

حکایت  نیلوبلاگ از غــم دیـــرینه داردهزاران قصه را در سینه داردنگینِ روی بازوبنــدِ سهـــرابنشان از رستم و تهمینه داردعلی قیصری  نیلوبلاگ

دوتا چشم خمارت  نیلوبلاگ خواب داردلـب ســرخت شــراب ناب داردعزیـزم روی ماهت را نپـوشانکه شبها جلــوه ی مهتاب داردعلی قیصری  نیلوبلاگ

قشنگی  نیلوبلاگ خوشگلی  نیلوبلاگ زیباترینی  نیلوبلاگبهشتی بهتــر از بـاغ بـرینیبکن لبریزم از گلخنده هایتکه ضربآهنگ شعرِ دلنشینیعلی قیصری

چشــم ناز و عشـوه هـای مـاه بانو را ببینتاب زلـف و خـط نستعلیـق ابــــرو را ببینمظهــرِ افسونگـری دل می بـرد از مـردمانانـدکی از معجـزات سِحـر و جـادو را ببینخیره می ماند پلنگ از دیدنِ مـارالِ دشتراز

از همـان روزی کــه زنـدانی شـدند آزادها  نیلوبلاگوعـده ی هــر گونه آزادی پــریـد از یادهاآتش تنــد ِ مسلسل انـدکی فــرصت ندادتـا کمی بـالا بیایـــد از گلــــو فــــــریادهاطبقِ دستور خـــدایان لازم الاجـــرا بـ

بـــزن سنتورِ شعر مــولیـان رادرآور نغمــــه ی مشکاتیـان رابزن بانو که در نُت ها نفهمیدالاهــــه آهِ پُــر ســوزِ بنـان راعلی قیصری

نمی پاشد شبی عطری به رختمکــه آرامــم کنـد بــر روی تختـماز آن روزی کـه دل از من بـریدهکنم هــــر ثانیه لـعنت بــه بختمعلی قیصری

وا نشد پنجــــره ای رو بــه خیـابـان دلمکــه نسیمی بــوَزد بـــر لـب ایـــوان دلـمشعر پر زمزمه در پیله غم مُرد و هنوزنکند نغمـه گـری مرغ خوش الحان دلمبـرو ای دختـر کــولی کــه تـو پیـدا نکنیفـال فـــ

همانروزی که دل بستم به مویتشبـم روشن شد از مهتاب رویتبیا در کــــوچـه هــا تا پُــر نمـایدفضای خـانه ام را عطـر و بـویتعلی قیصری

نه پای هـر گُلی را آب و گِل کننـه بـا هـــر آشنـائی درد دل کناگـر خـواهی کــه آسیبی نبینیخودت را از جهاتی مستقل کنعلی قیصری

بـه سوی مقصدم بـا پای لنگاننـدارم انــدکی از کفـش ایمـانهمانروزی که عشقم بیوفا شدبــریدم از رفیـق سست پیمانعلی قیصری

رفتی امّـا نفس عشق تــو معتـادم کردراهیِ میکـــده در شهــرِ غــم آبادم کردعهد کردم که زمانی ندهم دل به کسی ناگهان حلقه ای از زلف تو بر بادم کرددیدن روی دلارای تو در خواب و خیالفارغ از دلبـــریِ حـــور

تو که گیسو بـروی شانه داریبه دور چهـره ات پروانه داریمعطـر می شود گاهی هـوایممگر در کوچه ی ما خانه داریعلی قیصری

بـلا بـالای شیـــرازی تنت بـرفاِرم تـا دلگـشایِ گــــردنت برفلبی شیرین تـر از پالـوده داریبهشت خفته در پیراهنت برفعلی قیصری

بکُش گاهی غم دیرینه ات رامعطـر کن هـوایِ سینه ات رابزن چــادر میان دشت پُر گلبه شادی بگـذران آدینه ات راعلی قیصری

شده گاهی بشوی بی خبر از حال خودتبدوی بـر سرِ هـر کـوچه بـه دنبال خودتیک نفر از تو بپرسد کـه کجـا گم شده ایبزنی بـر سرِ خـود از غــم اقبــال خـودتناگهـان اهل محـل دور و بـرت حلقه زنندکـه پشیمان بشوی ب

بانو به هـوای لـبِ سرخ و دهنتمـا را گـذر افتاده بـه شیرازِ تنتسیبِ هوس و پیاله ی شعر زلالهمـراه غـــزل بـریزد از پیــرهنتعلی قیصری