روزی که شدی ظاهر در کِسوت زیبائی(علی قیصری)

از عشق تو افتــادم در معـرضِ شیدائی

آن لحظه که بی چادر از کوچه گذر کردی

بی تاب ترم کردی با چهــره ی رؤیائی

هرچند که صدمنزل از دیده ی من دوری

دنبال تو می گـــردم در وادی تنهائی

ای عشق خیال انگیز دیگر به وطـن بازآ

تا باغ بهـــاران را با غنچـــــه بیارائی

در عرصه ی بی تابی در هر نفسی قلبم

مملوی تپش گردد آن لحظه که می آئی

از دیدِ خردمندان اندازه ی صد قرن است

عمری که تلف کردم در صبر و شکیبائی

یک لحظه عسل بانو گیسو به کناری زن

تا آنکه رهــا گردم از این شب یلـدائی