عسل

در آغازِ سرودم ناز با تو جوابم یک دهن آواز با تو طنینِ تنبک و تنبور با من سه تارِ بی غمِ شهناز با تو علی قیصری...

قناری در قفس آوازمیخواند برایِ جوجه های نازمیخواند به دور از لانه با بالِ شکسته به یادِ آخرین پرواز میخواند علی قیصری...

از اینکه برده یِ شیخِ ریایند به جنگ ایده ها با سر بیایند کسی باکاسه لیسان در نیفتد که این ها در نکاحِ کدخدایند علی قیصری...

شقایق گونه و طنّاز باشی خدایِ جلوه هایِ ناز باشی معطر کرده ای باغِ ارم را بهارِ ویژه یِ شیراز باشی علی قیصری...

به دور از خانه زیرانداز با تو شروعِ رقصِ با آواز با تو سه تار و ساغر و سیگار با من شرابِ نم نمِ شیراز با تو علی قیصری...

بهاران را غُل و زنجیر کردند شقایق گونه ها را پیر کردند ثناگویانِ شیخِ سفله پرور جنایت با دَم شمشیر کردند علی قیصری...

به رویِ قله یِ سردِ دنایت غزل میخوانم از حافظ برایت انار از گونه یِ شعرم بریزد بـه یادِ نـم نـم گلخـنده هـایت علی قیصری...

کشم بال و پرِ پرواز گیرم خبر از باغِ سروِ ناز گیرم اِرم را میدهند ای گل نشانم سراغت راچو درشیراز گیرم علی قیصری...

به سر وقتم بیا ای خوبِ شعرم تو هستی ساغر مشروبِ شعرم به زیر چکمه های شیخِ خونریز غزل پرپر شد از سرکوبِ شعرم علی قیصری...

آمــد بـه بـرم سـر زده در عالــم رویاآلالـــه رخی ناز و گـل انـدام و فــریباگفتـم صنما شمع شبستان کـه هستیکـز دیدن رویـت شده ام محـو تماشاگفتــا مگــر از سلسلـه ی بی خبـرانی شهزاده منـم دختـری از نسل پـری هابا شعله ی رخساره زدآتش به وجودمآتشکــــده یِ پـــر شـــررِ روشنِ کـسراشب بودو زحل بودو هلال رخ مهتابمــن بــودم و او بــود و تلالــؤی ثـریادر کـــوچه اگـــر ثانیــه ای پا بِگــذاردبـر پا کند از چشم و لبش محشر کبراشرمـم نگذارد که در این قصه بگویمبانــو عسلـم آمــده بــود از درِ اغــواعلی قیصر...

نه دشتِ ارژنت منزل بگیرم نه غربِ گلشنت منزل بگیرم شتابان آمدم از راه شیراز که در باغ تنت منزل بگیرم علی قیصری...

بـه قـــدرِ ذره ای با نی نوازی کِشم احساس مردم را به بازی تو را در کاخ پاستور می چپانم ازینکه خبــــره ام در رأی سازی علی قیصری...

چه دانستم وطن را شیخ بد کیش به آتش میکشد با یک وجب ریش به جــز دشمن تراشی پیـرِ فحاش نـدارد ذرّه ای انـدیشه از خـویش علی قیصری...

ندارم از فراقت بالِ پرواز که سویت پربگیرم ای گلِ ناز مگر در یادمانِ روزِ سعدی ملاقاتت کنم در شهرِ شیراز علی قیصری...

دلارامم دلی بی کینه دارد رخی تابان تر از آیینه دارد دلارامم به سانِ نو عروسان زر و زیور به روی سینه دارد علی قیصری...

بارها گفتم فراموشت کنم اما نشدزندگی در ترکِ آغوشت کنم اما نشدبخت خود را در وصالت آزمودم تا مگریک دوروزی تکیه بر دوشت کنم اما نشدگفتم ازشعرم بسازم کوزه های پرشرابدر غزلها مست و مدهوشت کنم اما نشدمادرم را شب فرستادم تو را راضی کندتا که فردا حلقه در گوشت کنم اما نشدگفتم ازصحرا بیایی حورِ آویشن به دستسینه را مهمانِ دمنوشت کنم اما نشدمنتظر بودم خزانم را بهار آید بهارصبح فروردین غزلپوشت کنم اما نشدبا تمام حس و حالم بارها بانو عسلپیش خود گفتم فراموشت کنم اما نشدعلی قیصری بخوانید...

چراغِ شعله خیزِ بی غروبم خلیـجِ بی کـرانِ نقره کوبم قسم بـر چشم نازِ نیلگونت تویی تنها دلیلِ حـالِ خوبم علی قیصری...

گرچه بیجرمم ولیدرخانه محبوسم هنوز از وجودِ پنجره بی زار و مأیوسم هنوزانس و الفت از دیارِ شادمانی پر کشیدلاجرم با ماتم و دل شوره مأنوسم هنوزروشنایی را به دستورِ شبح گردن زدندبی نصیب از دیدنِ رخسارِ فانوسم هنوزباغِ فروردین چشمانت که می آید به یادحس کنم درعمق جنگلهای چالوسم هنوزاز همان روزی که حاکم شد خدایِ ارتجاع برده ی بی مزد و اجرِ شیخِ سالوسم هنوزبی خبر گیرد گلویم را دو دستِ اختناق در شب بی انتها در چنگِ کابوسم هنوزسینه ام را بارهاچاقویِ غم جِر داده استدلزده از قاضی ...

رویِ میز نقره ای سیب وهلو بگذاشته ام در خیالم از تو تصویری نکو بگذاشته امشُرشُر آمالم از چشمم تراوش میکندبس که در دهلیز قلبم آرزو بگذاشته امپیشِ اربابانِ ایلم با زبانِ التماس در تب و تاب وصالت آبرو بگذاشته املا به لایِ دفتر شعرم به یادِ عشوه ات سوگلِ نازِ لَوَندِ خنده رو بگذاشته امدوری ات را نی لبک با غصه یادآور شود هر کجایِ هق هقم بغضِ گلو بگذاشته امدر هزار و یک شبِ دلگیری از یادم پریدآن چه را از شهرزاد قصه گو بگذاشته املاجرم بانو عسل در متن نامه خط ب...

گرچه دیوان غزل را سیلی از قانون گرفتواژه واژه رنگ شعرم حالت افسون گرفتمانده ام تاخوشه ی انگورها شیرین شودتاشرابی کهنه تر از میوه ی میگون گرفتبارها دیدم نمادِ صلح و آرامش به نازبا ترنم تاجِ سبز از شاخه ی زیتون گرفتبر بلندی هایِ جولان زل زدم بر اورشلیمعزم جولان دادنم را دخترِصهیون گرفتبی گمان بادِ صبا در کوچه ی اردیبهشتبوسه های بیشمار از لالهی گُلگون گرفتعندلیب ازبویآویشن بهوجدآمدکه دوشدشتیازگلغنچهها را نغمهیِموزون گرفتپشت نیمکت سال ها بر روی میز مدرسهوقت لیلی را پیاپی نامهی مجنون گرفتآن که با انو...