عسل

گلِ خوش منظره یِ باغِ بهارم تو و تونوبرِ تازه تر از سیب و انارم تو و توگرچه در دشت‌ غزل تازه‌غزالم شده‌ ای کرده‌ای‌ مست وپلنگانه‌ شکارم تو و‌ تو گفتم از سوز دلم زخمه زنم بر تن سازکه شود زمزمه‌درسیم سه تارم تو و تودر فرحنایِ سکوت از تب دنیایِ شلوغمعنی حوصله در صبر و قرارم تو و توبزن آتش‌به سراپای شب از شعله‌ی رخمهرِ آتشکده یِ شهر و دیارم تو و توبسته‌ام‌دل‌به‌رخ وچشم ولب‌و باغ تنتقاب پُر جاذبه یِ نقش و نگارم تو و توتو و تو‌ وردِ زبانِ منِ تنها شده استهمدل وهمنفس ومونس‌و یارم تو وتودر پسِ پنجره ها...

گرچه فتوا داده اهریمن به سرکوبِ قیامبرخودش می لرزد از پیغامِ مکتوبِ قیامدر شعارِسرنگونی ساز وحدت لازم استدر صف مردم تَفرق نیست مطلوبِ قیام هرزمان پشت و پناه کاوه یِ میهن شدیممی شود ضحاکِ بد کردار، مغلوبِ قیاماتحاد و همدلی را بانگ همراهی بزنتا شود هر خائن بلفطره مرعوبِ قیامآید‌ از آن سوی آزادی که احیاگر شوددوره ی بالندگی را رهبر خوبِ قیاممی نشاند بربلندایِ وطن بادستِ خویشپرچم افتاده را سردارِ محبوبِ قیاممیدهیم بانوعسل بامُشتِ پیروزی شعاردر سه راه پیچِ آزادی به اسلوبِ قیامعلی قیصری...

هنوز از ناز کردن در مسیرِ باغ نسرینتمدامم‌ میبری دل از لب‌ِ خندان‌ِ شیرینتهنوز ازدوری‌ات‌ چون‌شرشرِفواره میریزددمادم اشکِ غم از مژه هایِ یارِ دیرینت صبارا در مسیر کوچه بوییدم که فهمیدمگرفته عطر ناب‌از دامنِ گلریزِچین چینتدرین‌‌شبهای وحشت‌ زا ندارم‌حسِ‌آرامشمگر آندم که بگذارم‌ سرم را روی بالینتهمان‌عصری‌که‌درجشن‌ِشقایقها تورادیدمچه‌میشدمیگرفتم‌بوسه‌از لبهای نوشینتشکوهِ‌ شهرِشیرازی‌که‌ازبویت شکوفا شدتن گل هایِ بادام از هُمیجان تا دهالینتبه‌ دورِ چترِ نیلوفر پریدن‌ کرده‌اند آغازقناریهایِ رنگین بال...

در آغازِ سرودم ناز با تو جوابم یک دهن آواز با تو طنینِ تنبک و تنبور با من سه تارِ بی غمِ شهناز با تو علی قیصری...

قناری در قفس آوازمیخواند برایِ جوجه های نازمیخواند به دور از لانه با بالِ شکسته به یادِ آخرین پرواز میخواند علی قیصری...

از اینکه برده یِ شیخِ ریایند به جنگ ایده ها با سر بیایند کسی باکاسه لیسان در نیفتد که این ها در نکاحِ کدخدایند علی قیصری...

شقایق گونه و طنّاز باشی خدایِ جلوه هایِ ناز باشی معطر کرده ای باغِ ارم را بهارِ ویژه یِ شیراز باشی علی قیصری...

به دور از خانه زیرانداز با تو شروعِ رقصِ با آواز با تو سه تار و ساغر و سیگار با من شرابِ نم نمِ شیراز با تو علی قیصری...

کشم بال و پرِ پرواز گیرم خبر از باغِ سروِ ناز گیرم اِرم را میدهند ای گل نشانم سراغت راچو درشیراز گیرم علی قیصری...

نه دشتِ ارژنت منزل بگیرم نه غربِ گلشنت منزل بگیرم شتابان آمدم از راه شیراز که در باغ تنت منزل بگیرم علی قیصری...

بـه قـــدرِ ذره ای با نی نوازی کِشم احساس مردم را به بازی تو را در کاخ پاستور می چپانم ازینکه خبــــره ام در رأی سازی علی قیصری...

ندارم از فراقت بالِ پرواز که سویت پربگیرم ای گلِ ناز مگر در یادمانِ روزِ سعدی ملاقاتت کنم در شهرِ شیراز علی قیصری...

ببیند تاری از موهای زن را نمی بیند ولی درد وطن را بداندیش مُسلَّح در خیابان دوباره مستقر بنمود ون را علی قیصری...

سکوتِ بی خبر از حال خویشم نه آنتن میدهد گوشی نه دیشم به دور از این همه آشفته حالی عسلبانو چه میخندد به ریشم علی قیصری...

نگارِ بهتر از جانم دوباره بیاویزد به احساسم ستاره کنارِ دلگشایِخواجه حافظ به شیرازم کشاند با اشاره علی قیصری...

یقین دارم که شیخِ لاابالی کماکان باشد از اندیشه خالی نمیداند سرابی دلفریب است بهشتِ حس برانگیزِ خیالی علی قیصری...

بنازم دامنِ پُرچین تان را بنازم زلف عطرآگین تان را نسیم آورده از باغ بهاران هوای صبح فروردین تان را علی قیصری...

اگرچه دورم از پَرچین چشمت خمارم می کند مُرفین چشمت بهشت مردم مشرق زمین است مسیرِ باغِ فروردین چشمت علی قیصری...

هنوز از اشتیاقِ حسِ نابت بنوشم استکانی از شرابت نشد از برق رخسارت بدوزم نگاهم را به نورِ آفتابت علی قیصری...

اگر چه سال ها پیرم گلِ ناز نباشی بی تو میمیرم گلِ ناز دلم را عصرِ تنهایی نکن تنگ که در آدینه دلگیرم گلِ ناز علی قیصری...