عسل

گلِ خوش منظره یِ باغِ بهارم تو و تونوبرِ تازه تر از سیب و انارم تو و توگرچه در دشت‌ غزل تازه‌غزالم شده‌ ای کرده‌ای‌ مست وپلنگانه‌ شکارم تو و‌ تو گفتم از سوز دلم زخمه زنم بر تن سازکه شود زمزمه‌درسیم سه تارم تو و تودر فرحنایِ سکوت از تب دنیایِ شلوغمعنی حوصله در صبر و قرارم تو و توبزن آتش‌به سراپای شب از شعله‌ی رخمهرِ آتشکده یِ شهر و دیارم تو و توبسته‌ام‌دل‌به‌رخ وچشم ولب‌و باغ تنتقاب پُر جاذبه یِ نقش و نگارم تو و توتو و تو‌ وردِ زبانِ منِ تنها شده استهمدل وهمنفس ومونس‌و یارم تو وتودر پسِ پنجره ها...

گرچه فتوا داده اهریمن به سرکوبِ قیامبرخودش می لرزد از پیغامِ مکتوبِ قیامدر شعارِسرنگونی ساز وحدت لازم استدر صف مردم تَفرق نیست مطلوبِ قیام هرزمان پشت و پناه کاوه یِ میهن شدیممی شود ضحاکِ بد کردار، مغلوبِ قیاماتحاد و همدلی را بانگ همراهی بزنتا شود هر خائن بلفطره مرعوبِ قیامآید‌ از آن سوی آزادی که احیاگر شوددوره ی بالندگی را رهبر خوبِ قیاممی نشاند بربلندایِ وطن بادستِ خویشپرچم افتاده را سردارِ محبوبِ قیاممیدهیم بانوعسل بامُشتِ پیروزی شعاردر سه راه پیچِ آزادی به اسلوبِ قیامعلی قیصری...

هنوز از ناز کردن در مسیرِ باغ نسرینتمدامم‌ میبری دل از لب‌ِ خندان‌ِ شیرینتهنوز ازدوری‌ات‌ چون‌شرشرِفواره میریزددمادم اشکِ غم از مژه هایِ یارِ دیرینت صبارا در مسیر کوچه بوییدم که فهمیدمگرفته عطر ناب‌از دامنِ گلریزِچین چینتدرین‌‌شبهای وحشت‌ زا ندارم‌حسِ‌آرامشمگر آندم که بگذارم‌ سرم را روی بالینتهمان‌عصری‌که‌درجشن‌ِشقایقها تورادیدمچه‌میشدمیگرفتم‌بوسه‌از لبهای نوشینتشکوهِ‌ شهرِشیرازی‌که‌ازبویت شکوفا شدتن گل هایِ بادام از هُمیجان تا دهالینتبه‌ دورِ چترِ نیلوفر پریدن‌ کرده‌اند آغازقناریهایِ رنگین بال...

در آغازِ سرودم ناز با تو جوابم یک دهن آواز با تو طنینِ تنبک و تنبور با من سه تارِ بی غمِ شهناز با تو علی قیصری...

نه دشتِ ارژنت منزل بگیرم نه غربِ گلشنت منزل بگیرم شتابان آمدم از راه شیراز که در باغ تنت منزل بگیرم علی قیصری...

نخواهی هم کنی با ما مماشات تو باشی مایه یِ فخر و مباهات میان این همه نازِ گل اندام تو را بگزیده ام در انتخابات علی قیصری...

بارها گفتم فراموشت کنم اما نشدزندگی در ترکِ آغوشت کنم اما نشدبخت خود را در وصالت آزمودم تا مگریک دوروزی تکیه بر دوشت کنم اما نشدگفتم ازشعرم بسازم کوزه های پرشرابدر غزلها مست و مدهوشت کنم اما نشدمادرم را شب فرستادم تو را راضی کندتا که فردا حلقه در گوشت کنم اما نشدگفتم ازصحرا بیایی حورِ آویشن به دستسینه را مهمانِ دمنوشت کنم اما نشدمنتظر بودم خزانم را بهار آید بهارصبح فروردین غزلپوشت کنم اما نشدبا تمام حس و حالم بارها بانو عسلپیش خود گفتم فراموشت کنم اما نشدعلی قیصری بخوانید...

بنازم دامنِ پُرچین تان را بنازم زلف عطرآگین تان را نسیم آورده از باغ بهاران هوای صبح فروردین تان را علی قیصری...

اگر چه سال ها پیرم گلِ ناز نباشی بی تو میمیرم گلِ ناز دلم را عصرِ تنهایی نکن تنگ که در آدینه دلگیرم گلِ ناز علی قیصری...

بریزد از نگاهِ نازِ باران بلورِ ریزه ریزه بر خیابان چه زیبا می نشیند روز برفی سفیدی بر تنِ سردِ زمستان علی قیصری...

به چشمانم نگاهی سرد کردی درونم را دچارِ درد کردی سپردی سرنوشتم را به پاییز درختم را سراپا زرد کردی علی قیصری...

همانروزی تو را در کوچه دیدم دل از گل های نازک تن بریدم بلندایِ بلورت را زدم زُل ضریحِ چشمِ نازت را خریدم علی قیصری...

دمادم چک چکِ باران یک ریز به روی شعر زردم میخورد لیز هنرمندانه اشکم می نویسد به عشق دختری با نام پاییز علی قیصری...

گدایی کدخدایِ شهرمان شد به شدّت بیخیال از قهرمان شد هلاهل را به خوردِ ایده ها داد که کم کم زندگانی زهرمان شد علی قیصری...

به عشق روی تو پروانه پر زد هزاران خانه را آهسته در زد ولی در کوچه های نا امیدی دودستی بارها بر فرق سر زد علی قیصری...

عزیزم زندگانی زهرمان شد هلاهل در جوانی بهرمان شد به جایِاشک شادیخون بگرییم که غم رندانه شیخِ شهرمان شد علی قیصری...

دلی نازک تر از پروانه داری هزاران شاعر دیوانه داری نمی دانم که ای عطرِ شبانه کجایِ شهر شعرم خانه داری علی قیصری...

حریرِ نازکِ سبزی تنت بود شقایق شاهدِ گل دادنت بود شکوفا میشدی درباغ شعرم دلیلم غنچه یِ پیراهنت بود علی قیصری...

به عشق چیدنِ ماه و ستاره تپش گیرد وجودم را دوباره هنوز از آتش خورشیدِ رویت بریزی رویِ چشمانم شراره علی قیصری...

همان سودی که پایانش زیان است فرا رویِ ضحاکانِ زمان است چه نیکو حک شده در ذهنِ تاریخ حکومت قاتلِ فرعونیان است علی قیصری...